این کتاب در اصل پایاننامۀ دورۀ کارشناسی ارشد رشتۀ زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم است. بر کسی پوشیده نیست که ادبیات در دورۀ عروف به «انحطاط» به پایین‎ترین سطح خود رسیده بود و درست در همین عصر و خاصه قرون 10 و 11 ادبیات عرب در استان خوزستان به اوج شکوفایی خود دست یافت، ولی متأسفانه این دوره که به «دورۀ مشعشعی» معروف است مورد بی‌اعتنایی و بی‌توجهی نویسندگان و مورخان ادبی قرار گرفته است. بر همین اساس هدف نگارنده بر آن است که با استفاده از روش کتابخانه‌ای شاهکارهای ادبی و فرهنگی این دوره را برای مخاطب معرفی کند. در این دوره در خوزستان حکومت مشعشعی تأسیس شد. آنان شهر هویزه را به عنوان مرکز حکومت خود قرار دادند و به ترویج علم و ادب و فرهنگ پرداختند. چنانکه  شهر هویزه در آن روزگار به عنوان یکی از مراکز مهم علمی و فرهنگی جهان اسلام قلمداد شد، که عاشقان معرفت و فضیلت را شیفته خود کرده بود. نتیجۀ این حرکت علمی، و فرهنگی و ادبی در دو جایگاه فرهنگی که به ساخت مساجد، مدارس، و کتابخانه‎ها و اجباری‎کردن تعلیم منجر شد و  جایگاه ادبی که بیشتر در شعر و ابداع «بند» به عنوان شاهکار ادبی این دوره که از اختراع اهل هویزه بود و در هیچ تاریخی قبل از این برهۀ زمانی در ادبیات عرب شناخته نشده بود.